උම්මග්ග ජාතකය-v

Wikibooks වෙතින්
Jump to navigation Jump to search

17. රහස්‍ය ප්‍රශ්නය[සංස්කරණය]

නැවැතැ ඒ සේනකාදී සතර දෙන, ‘ගොවියා පුතු වඩා ලා මහත් යසසට පැමිණියේ යැ. කුමක් කරමෝ දැ”යි මන්ත්රතණය කළ හ. ඉක්බිත්තෙන් සේනක පණ්ඩිතයෝ අනෙක් තුන් දෙනාට කියන්නාහු, ‘ඌ මහතට පැමිණියෙන් කාරිය කිම්ද? රජ්ජුරුවන් කෙරෙහි බිඳුවා පියන්නට මා විසින් උපායෙක් දක්නා ලදැ”යි කි හ. “කුමන උපායෙක් ද. රහස නම් දෙය කාට කිව හොත් යහපත් දැ”යි විචාරම්හ. ඒ තෙමේ මහා මන්ත්රී හෙයින්, ‘කිසිවක් හටත් කියැ නොහැක්කැ’ යි ඉදින් කියේ වී නම් ඉක්බිති, ගොවියා පුතු- දේවයන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේට වරදනට සිටියේ යැ’යි බිදුවා පියම් හ ‘යි කියා ඔහු සතර දෙන සිංහ රාජයකු සමීපයට යන්නා වු ජරපත් ශෘගාලයන් සතර දෙනකු පරිද්දෙන් පණ්ඩිතයන් වහන්සේගේ ගෙට ගොස් සුවදුක් දොඩා, “ පණ්ඩිතයෙනි, පැනයක් විචාරම්හ” යි කියා, බෝධි සත්ත්වයන් වහන්සේ, “විචාරව’ යි කි කල්හි, සේනකයෝ, ‘පණ්ඩිතයෙනි, පුරුෂයා විසින් ආදි කොටැ කිමෙක්හි පිහිටි යැ යැතු දැ”යි විචාළ හ. “ සබවසෙහි පිහිටියැ යුතු යැ”යි වදාළ සේකැ. “සබවසෙහි පිහිටියවුන් විසින් කුමක් කටයුතු දැ”යි විචාළ හ. “වස්තු සෙවිය යුතු යැ’ යි වදාළ සේකැ. “වස්තු උපාය ගෙනැ කුමක් කටයුතු දැ”යි පිළිවිස්සා හ. ‘මන්ත්රළණය උගත යුතු යැ” යි වදාළ සෙකැ. “පසු කුමක් කටයුතු දැ” යි පිළිවිස්සා හ. “තමා සිතැ රහස් කටයුතු අනුනට නො කියැ යුතු යැ” යි වදාළ සේකැ.


2. ඔහු සතර දෙනා , “යහපතැ, පණ්ඩිතයෙනි” යි සතුටු සිත් ඇතිවැ,’ ගොවියා පුතු පිටු දකුම් හ “යි රජ්ජුරුවන් සමීපයට ගොස්, “දේවයන් වහන්ස , ගොවියා පිත් ඔබ වහන්සේට වරදනට සිටියේ යැ”යි කි හ. රජ්ජුරුවෝ,”මම තොපගේ බස් නො අදහමි. ඌ තුමු මට නොවරදිති” යි නොගිවිස්සාහ. “දේවයන් වහන්ස, අප කී බස් නොඅදහන සේක් වී නම් උන් ඔබ වහන්සේ මැ දක්නට ආ කලැ, “පණ්ඩිතයෙන්, තමා සිතැ උපන් රහස් කටයුත්ත කා හට කියැ යුතුදැ”යි විචාළ මැනැව. ඉදින් ඔබ වහන්සේට සතුරු නො වෙත් නම් ‘කිසිවක් හටත් නොකියැ යුතු යැ’ යි කියති. ඉදින් ද්රොමහි වෙත් නම් , කිසිවක් හටත් නොකියැ යුතු යැ; මන දොළ පිරුනු කලැ කියැ යුතු යැ’යි කියති. එවිටැ අප අදහා ගෙනැ සැක හැළ මැනැවැ”යි කී හ.


3. රජ්ජුරුවෝත්, “යහපතැ” යි උන් කිවා ගිවිසැ එක් දවසක් පණ්ඩිතවරුන් පස් දෙනා එක් වැ අවුත් දැකැ ලා උන් කල්හි, රහස් කියැ යුත්තන් විචාරන්නාහු, “පණ්ඩිතවරු පස් දෙනෙක් එක් වුහ. ප්රුශ්නයෙක් මට වැටැහෙයි. ප්රකශ්නය හැම දෙන මැ අසව . නින්දා කටයුතු හෝ ප්රරශංසා කටයුතු හෝ රහසක් කවරක් හට කියන්නේ ද? රහස් කිව මනා කාටදැ”යි විචාළ හ. මෙ සේ කි කල්හි සේනකයෝ, ‘රජ්ජුරුවනුත් අප හා එක් කොටැ ගනුම්හ’යි සිතා ‘පොළෙවට ඉසුරු වූ රජ්ජුරුවන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේ අපට රක්ෂාස්ථානවැ සිටි සේකැ; අප ගේ සියලු කාය භාරය උසුලා සියි සේකැ; එසේ හෙයින් නුඹ වහන්සේ මැ ආදි කෙටැ වදාළ මැනැව. ඔබ වහන්සේ ගේ අදහස පරීක්ෂා කොටැ හෙවත් වදාළාක් අසා පණ්ඩිතවරු පස් දෙනෙක් කියන්නා හ”යි කි හ. ඒ අසා රජ්ජුරුවෝ තමන් කෙළෙස් වසඟ හෙයින් , “යම් ස්ත්රිහයක් තොමෝ ආචාර ශීලයෙන් යුක්ත, පර පුරුෂයන් කරා නො එළඹෙන්නී ද හෙවත් පතිව්රීතා ධර්ම්ය රක්ෂා කරන්නී ද, පුරුෂයා ගේ අදහස් දැනැ පවතී ද, ප්රීාය ද, මන වඩන්නි ද එසේ වු තමාගේ අඹුවට නින්දා කටයුතු හෝ රහස් කියන්නේ යැ’යි කි හ.


4. ඉක්බිති සේනකයෝත් “අප කෙරේ රජ්ජුරුවෝ ඇතුළත් වූ හ”යි සතුටු වැ තමන් කළ කාරණය මැ ප්රසකාහ කරන්නාහු, යමෙක් තෙමේ දුකට පැමිණි ආතුරයා හට සරණ වැ පිටිවහල් වේද එසේ වු දුකෙහි නො හරනා තමා යහළුවා හට රහස් කියැ යුතු යැ”යි කි හ. ඉක්බිති රජ්ජුරුවෝ, “ පුක්කුසයෙනි තොප හට කෙසේ වැටහේ ද? රහස් කිය යුතු කාටදැ’යි විචාළ හ. පුක්කුසයෝ “දේවයන් වහන්ස, යමෙක් තෙමේ තමාට වැඩිමහලු ද, නොහෙත් මැදි බැව සිටියේ ද, නොහොත් කිස්දොවුන් ද, ඉදින් එක කුසෙහි හොත් තැනැත්තේආචාර ශිලයෙන් යුක්ත වී නම් තමාට පැමිණි සුව දුක් දෙකෙහි කනස්සලු වැ පසු බැසැ නොසිටී නම් එසේ වූ තමාගේ හිතකාමි වූ මලු වේව යි, බෑයා වේව යි සහෝදරයාට රහස් කියැ යුතු යි’යි කී හ. ඉක්බිත්තෙන් රජ්ජුරුවෝ කාවින්දයන් විචාළ හ.කාවින්දයෝ ද, ‘දේවහන් වහන්ස ,යම් පුත්රහයෙක් තෙමේ පියාණනට වහලක් සේ මෙහෙවර කොටැ ගෙනැ වංශයත් රක්ෂා කෙරේ ද (අතිජාත, අවජාත, අනුජාත, පුත්රකයෝ තුන් දෙන නම් කවුරුදැ යි යත හොත් :- පියාණනට වඩා සැපත් රැස් කොටැ ගෙනැ ඨානාන්තරයට පැමිණෙන්නේ අතිජාත නම් වෙයි.පියා සන්තක වස්තුව නසා ධූර්තවැ වසන්නේ අවජාත නම් වෙයි පියා සන්තක සම්පත් ස්ථිර කොටැ ගෙන වංශයත් රක්ෂා කරන්නේ අනුජාත නම් වෙයි.)-එසේ වූ අනුජාත පුත්රක ද, අලාමක වූ නුවණැත්තේ ද, එවැනි තමා පුතුට රහස් නියැ යුතුයැ’යි කී හ.ඉක්බිති රජ්ජුරුවෝ දේවින්දයා විචාළ හ. දේවින්සයෝ ද, ‘දෙපා ඇත්තවුනට අධිපති වූ රජ්ජුරුවෙනි, යම් මෑණි කෙනෙක් තුමූ ප්රෙනමයෙන් යුක්ත වූ සිතින් තමන් පුතණුවනට සියලු පොෂණය කෙරෙද් ද, එස් හිත කාමි වූ මෑණියනට රහස් කිය යුතු යැ’යි කී හ.


5. සේනකාදි පණ්ඩිත වරුන් සතර දෙනා විචාරා රජ්ජුරුවෝ මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් විචාළ හ. ඉක්බිති පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “රජ්ජුරුවෙනි රහස් දෙය නම් නින්දා කටයුතු වත් කිම; ප්ර්ශංසා කටයුතු වත් ක්ම සැඟැවීම මැ ෑත්තම යැ. රහස් ප්රුකාශ කිරීම නුවණැත්තන් විසින් ප්රැශස්ත නොවන්නේ යැ. තමා සිතූ දෙය මුදුන් නොපැමිණියේ වී නම් නුවණැති සාර පුරුෂ තෙමේ මැ ඒ තාක් කල් මැ කිසි කෙනෙකුනට ප්ර කාශ නොකරන්නේ යැ. ඒ සිතූ කටයුත්ත මුඳුන් පැමිණියේ ව් නම් එ විටැ සභා මධ්යකයෙහි කිසි සැකයක් නැති වැ ප්රයකාශ කරන්නේ යැ’ යි වදාළ සේකැ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ විසින් මොස් වදාළ කල්හි රජ්ජුරුවෝ නොසතුටු වු හ.

6. ඉක්බිත්තෙන් සේනකයෝ රජ්ජුරුවන් මුණ බැලූ හ. රජ්ජුරු‍වෝත් සේනකයන්ගේ මුණ බැලූ හ. බෝසතාණන් වහන්සේ උන් දෙදෙනා ගේ ක්රි්යාව දැකැ, “මුන් සතර දෙනා දූසා කියා පළමු වැ රජ්ජුරුවන් කෙරේ මා බිඳුවා පී වන් හ. පරීක්ෂා කරනු පිණිසැ ප්‍රශ්නය විචාරන ලද්දේ වනැ “යි සිතූ සේකැ. රජ්ජුරුවන් පණ්ඩිතයන් හා කථා ‍ෙක රෙමින් සිටියැ දී මැ හිරු අස්තයට ගියේ යැ. රාජ භවනයෙහිත් ඒ ඒ ස්ථානයෙහි වැට විලක්කු වලැ පානුත් නඟන ලද්දේ යැ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, රජ්ජුරුවන් ගේ කටයුතු නම් බැරි යැ. කුමක් වන බවත් නො දැනෙ යි. වහා මෙතනින් නැඟී යන බව සුදුසු යැ”යි හුනස්නෙන් නැගී රජ්ජුරුවන් වැඳැ රාජ භවනයෙහි නික්මෙන සේක්, “මුන් සතර දෙනාගෙන් එක් කෙනෙක්” යහළුවාට රහස් කීම යහපතැ “එක් කෙනෙක් ,” මල් බෑයනට රහස් කීම යුතු යැ “ එක් කෙනෙක්” පුතණුවනට රහස් කීම යුතු යැ “ එක් කෛනෙක්” මෑණියනට රහස් කී කලැ යහපතැ’ යි කීහ. මුන් විසින් තමන් තමන් කළ දෙයක් වත් දුටු දෙයක් වත් කියති යි සිතමි. වන්නා ව! අද මැ ඒ තත්ත්වයත් දනිමි’ යි සනිටුහන් කළ සේකැ.


18. සේනකාදීන් ගේ රහස්[සංස්කරණය]

ඔහු සතර දෙන ද, මෙ තෙක් දවස් රජ ගෙන් නික්මැ මාළිග දොරකඩැ එක් හඹු හොරුවක් මත්තෙහි හිඳැ, කළ මනා කටයුතු දැනැ, තම තමන්ගේ ගෙවලට යන්නා හ. රසේ හෙයින් පණ්ඩිතයන් වහන්සේ “මුන් ගේ රහස් හඹු හොරුව යටැ වැදැ හොත්තොත් දත හැක්කැ” යි සිතා ඒ හඹු හොරුව තමන් වහන්සේ ගේ මිනිසුන් ලවා උසුලුවා උඩ නංවා , යටැ සැතපෙන දැ අතුරුවා, හොරුව යටැ වැදැ හෙවැ, තමන් වහන්සේගේ පුරුෂයනට , “තෙපි මුවා වැ සිටැ පණ්ඩිතවරුන් සතර දෙනා කථා කොටැ නැඟී ගිය කල්හි අවුත් මා හැරැ ගෙනැ යව” යි සම්මත කළ සේක. ඔවුත් “යහපතැ” යි මුවා වැ ගත් හ.

2. සේනකයෝ ද, “දේවන් වහන්සේ, අප කීවත් නුඹ වහන්සේ නො අදහන සේක් වේ ද? දැන් අප කිවා ශ්රී් බුද්ධියට නැ‍ඟේදැ” යි කී හ. රජ්ජුරුවෝ භේද කාරින් ගේ බස් ගෙනැ පරීක්ෂා නො කොටැ භයින් ත්රජස්ත වැ, “ දැන් කුමක් කරමෝ ද, සේනකයෙනි” යි විචාළ හ. දේවයන් වහන්ස, කල් නො යවා මැ කිසි කෙනෙකුන් නො දන්නා ලෙසැ ගොවියා පුතු මරවා පීම යහපතැ’යි කීහ. “ සේනකයෙන්, තොප විනා මට අනෙකෙක් නැත. තෙපි මැ තොප ගේ මිත්රනයන් හැරැ ගෙනැ වාසල් කඩැ ඇලී සිටැ ලොවියා පුත් උදැසනැ රාජ සේවයට එමින් වාසල් ඇතුළු වු විටැ මැ කඩවෙන් ඉස කපා පියව ‘යි තමන්ගේ මගුල් කඩුව සේනකයන් අතට දුන්හ. ඔහු සතර දෙනාත් , ‘යහපතැ’ දේවයන් වහන්ස , භය නුවුව මැනැව ,අපි ගොවියා පුතු සරම් හ ‘යි කිවා රජ ගෙන් නික් මැ , ‘අප විසින් පසමිතුරා පිටු දක්නා ලදැ’ යි කියා හඹු හොරුව මත්තේ හුන්නාහ.

3. ඉක්බිති සේනකයෝ ‘කොල, ගො වියා පුතු ගසන්නේ කවරෙක් දැ ‘යි කී හ. අනෙක් තුන් දෙනාට’ ඇචාරිය වහන්ස ,නුඔ වහන්සේ මැ ගැසුව මැනැවැ’ යි ඔහුට මැ භාර කළ හ. නැවැත සේනකයෝ අනෙක් තුන් දෙනාට, ‘තෙපි, රහස් අසවලුනට කියැ යුතු යැ ‘ යි කිවු වැ . කිමෙක්ද , තොප කළ දෙයෙක් ද, තොහොත් දුටු දෙයෙක් ඇසු දෙයෙක් දැ ‘යි විචාළ හ, ‘ඇචාරින් වහන්ස ,ඒ පසු කල මැනැව, නුඔ ද, ‘රහස් යළුවාට කියැ යුතු යැ’ යි යමක් වද්රිළ සේක් වි නමි ඒ නුඔ වහන්සේ කළ දෙයක්ද , ‘නොහොත් දුටු වදයක් ද ඇසු දෙයෙක්දැ. ‘යි විචාළ හ. සේනකයෝ ‘තොපට ප්රොයෝජන කිම් ද’ මේ රහස් නට යුත්ත රජ්ජුරැවන් දත් හොත් මා දිවි නැත’ යි කි හ. ‘නො බව මැනැවැ’ ඇචාරියන් වහන්ස , මේ තැන නුඔ වහන්සේ ගේ රහස් ප්රහකාශ කරන කෙනෙක් නැත.සැක නොකොට කිව මැනවැ යි කී හ. සේනක පණ්ඩිතයෝ හඹු හොරැව නිය පිටින් ගසා , ‘මේ හොරුව යැටැ ගොවියා පොත් ඇද්දෝ හෝ’ යි කී හ. ‘ආචාරිනි වහන්ස , ගොවියා පුත් තමා ගේ රඑශ්චර්යයෙන් මත්වැ සුව විඳිනේ මෙබදු අපවිත්රන තැනකට කුමට වදීද, ‘ වනොව දි යැ. නුඔ වහන්ටස් කිව මැනැවැ’ යි කී හ.

4. සේනකයෝ තමන් ‍ගේ රහස් ප්ර.කාශ කරන්නා හු ‘ මේ නුවරැ අසුවල් වෙශ්යා් දුව හඳුනවු ද’යි කී හ. ‘ එසේ යැ හඳුනම් හ, ආචාරිනී’ යි කිවු යැ . දැන් ඒ දුව පෙනේ දැයි’ කි හ . නොපෙනෙයි , ආචාරනී’ යි කී හ. ‘එ සේ වීනම් එමිබා මම මගුල් සල් උයනේදි ඇ සමග පුරුෂ කෘත්ය ය කොටැ , හෙවත් සැතපි , ඇ හන් කඩින් පොදියක් කොටැ , හෙවත් සැතපි , ඇගේ පළඳනා ලොභයෙන් ඇ මරා පියා , ඇ හන්කඩින් පොදියක් කොටැ බැදැ = ගෙනැ , අපගේ ගෙයි අසුවල් මාලේ අසුවල් ගබඩාවේ මුව හං කොක්කේ එල්වා ලීමි . තව දක්වාප ඉන්කිසිවක් අලෙවි කළේ නැත . පරන වැ ගන්නා තුරු බලා හිඳිමි. මෙ බඳු රාජා පරාධ කට වුත්ත මාගේ යහළුවාකුට කීමි .උ කිසිකෙනෙකුට නොකි විරි යැ , ‘යාළුවාට රහස් කිවැයුතුයැ ‘ යි කී යේ’ යි හ . පණ්ඩිතයාණන් වහන්සේ සේනකයන් ගේ රහස් අසා සිතැ තබා ගත්හ.

5. පුක්කුසයෝ ද තමන්ගේ රහස් ප්ර කාශ කරන්නා හු. ‘එම්බා , මා ගේ කළවයේ අසාධ්යා කිලාස කුෂ්ඨයෙක් නොදන්වා ම‍ැ, ඒ කිලාසය කසට පැනින් සොධා පියා බේත් ගල්වා උලා , මත්තෙහි මොළොක් කොටැ කඩ රෙ‍දි වසා බඳනා හ. රජ්ජුරුවෝ මා කෙරෙහි මොළොක් සිතින් , ‘මෙ සේ එව’ පුක්කුසයෙමිනි’ ‍යි කැඳවා බොහෝ සේ මැ මාගේ කළවයෙහි ඉස තබැ ‍ගෙනැ සැතැපෙන්නාහ . ඉන්මේ නොකට යුතු දත්තු නම් මා මරා බියන්නාහ . ඒ රහස් මාගේ මලණුවන් විවා නෙක් දන්නා කෙනෙක් නැති. ඒකාරණය හේතු කොට ගෙනැ යැ. ‘රහස් නම් මල් බැයන්ට කි යැ’ යි මා ම විසින් කීයේ’ යි කි හ.

6. කාවින්දයෝ ද තමන්ගේ රහස් ප්ර කිශකරන්නාහු , ‘එම්බා , දා වරද , අව පසළොස්වක දවස නරදෙව නම් යක්ෂයෙක් මා ඇගට නැහෙන්නේයැ ; ඒ යක්ෂයා නැගි කල්හි දද වියරු හුණු බල්ලකු පරිද්දෙන් හඩමි. මම ඒ යක්ෂවිකාරය මට ඇතිවුනියාව මාගේ පුතණුවනට කීමි . ඌ, මා ඇ ගට යක්ෂ ඇ විෂ්ට වු බ‍ව දැනැ ඇතුළු ගෙයි මා හු වැටි බැම්මෙන් බැඳහොවාලා , ද්රෙ ර පියැ ගෙනැ ගේන් පිටත් වැ , මා හඩන බලු හඩ කිසි කෙනෙකු න් නො අසනු පිණිසැ ද්රේර ළගැ රග මඩුලු බන්ද්රබ , අරගල කරන්නේ යැ . මේ කාරනය හේතු කොටැ ගෙනැ යැ , ‘රහස් පුතණුවනට කියැ යුතුයැ ‘ යි මා කීයේ’ යි කි හ.

7. ඉක්බිතිතෙන් තුන් දෙනා මැ දෙවින්ද පණ්ඩිතයන් විචාළ හ. උයිත් තමන් ගේ රහස් ප්ර්කාශ කරන්නා හු . ‘එ ම්බා , ශක්රී දෙවෙන්ද්ර යාත් විසින් කුස රජුරුවනට දුන්නා වු , ශ්රි සම්පත් එළවන්නා වු මාණික්යැ රත්නය රාජ පරම්පරායේන් පා‍ැවැතැ අවුත් , රඩ්ඩුරැව් සන්තක වැ භාණ්ඩා ගාරයේ තුබුවා , මැණික මට කම් කරවන්නා වු මා විසින් සොරා හැරැ-ගෙනැ මා ගේ මෑණියනට දෙන ලද , කිසිකෙනෙකුන් නො දන්නා රජ ගෙට යන වේලෙහි ඒ මැණික මට දෙන්නා හ. මම ඒ මැණිකෙහි ශොභාව මුහුණට පතුරුවා ගෙනැ රජ ගෙට යෙමි. රජ්ජුරුවෝ තොප හැම දෙනා හා කථා නෙ‍ාකොටැ පළමු කොටැ මා හා සුවදුක් ද්රේඩන්නා හ. දවසන ක් පාසා බඅට කහවණුවක් හෝ සොළොස් කහවණුවක් හෝ දෙතිස් කහවණුවක් හෝ සු සැට කහවණුවක් හෝ මසුරම් වියදම් දෙන්නාහ . ඉදින් ඒ මිණි රුවන සොරා ගත් බව රජ්ජුරුවෝ දත්තුනම් මා ගේ දිවිනැති . මේ කාරණය හේතු කොටැ ගෙනැ යැ, ‘රහස්නම් මෑණියන්ට කියැ යුතු යැ’ යි මා කීයේ යි කී හ.


8. බෝ සතාණන් වහන්සේ මේ හැම දෙන‍ාගේ මැ රහස් කටයුත්ත ප්ර ත්යනක්ෂ කොටැ සිතැ තබාගත් සේකැ . ඔහු වනාහි තමාගේ ළය පළා පිටත් කරන්නවුන් මෙන් රහස් ඔවුනොවුනට කියා හැම දෙන මැ, ‘පමා නො වැ උදැසනැ මැ එව . ගොවියා පුතු මරම් හ’ යි කියා හුන් තැනින් නැගී සිටැ , තම තමන් ගේ ගෙවලට ගිය හ.


9. ඒ සේනකාදි පණ්ඩිතවරුන් ගිය කලැ, බෝධි සත්වයන් වහන්සේගේ පුරුෂයෝ අවුත් ඔරුව ඔසොවා මහ බෝසතාණන්ගෙ න ගිය හ. උන් වහන්සේ , ඉස් සොධා නහා , ගඳ විල‍වුන් ගෙනැ සැරැහි දිව්යර භොජනයක් හා සමාන වු රසමසවුළෙන් යුක්ත ායාරය අනුභව කොටැ , ‘ අද මාගේ බුහුනණියෝ උදුද්බරා දේවි රජ ගෙන් මට ස්වරුපකියා අස්නක් එවති ‘ දැනැ , ‘රජ ගෙන් ආ කෙනෙකුන් වහා ඇතුළට ඇර– ගෙනැ මට පැල ‘යි කියා ඇදහිලි පුරුෂයකු වාසලැ සිටැ වු සේක . මෙසේ විධාන කොටැ විචත්ර ස්තරණයෙන් විභුෂිත ශයන මස්තකයෙහි බ්රුහ්ම කුමාර විලාසවයන් සැතපුණු සේකැ .



19. මහ රැ යැවුණු අග්ගලාව[සංස්කරණය]

රජ්ජුරුවො ද, ඒ ක්ෂණයහි ශ්රිස යහනෙහි සැතපුනාහු පණ්ඩිතයන් වහන්සේගේ ගුණ සිහි කොටැ . මහෞෂධ පණ්ඩිතයෝ සත් හැවිරිදි පටන් මට සේවය කරන්නා හු. කිසි අවැඩක් නො කළ හ. දේවතා දු විචාළ පැනයෙහි පණ්ඩිතයන් නැත හොත් මාගේ ජිවිතය නැත්තේ යැ, වෛරී පස මිතුරන් ගේ බස් ගෙන අසමාන වු නුවණැති , ‘මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් මරව’ යි කියා ම ගුල්කඩුවදුන්නා වු මා විසින් කෙළේ අයුක්ති යැ . සෙට පටන් කොටැ එ වැනි පණ්ඩිත රත්නයක් දක්නට නොලැපෙයි’ ළය පැළි යන පරිද්දෙන් ශොක ඉපැදු ශරිරයෙන් ඩා . බිඳැ ගත්තේ යැ. ශොකයෙන් මඩනා ලද්දාහු චිත්තාස්වාදයක් නොලස්ද්ර. හැ . උදුම්බරා දේවි , රජ්ජුරැවන් හා සමග එක් වැ යහනෙහි ඉඳැ රජ්ජුරැවන් චිත්තස්වාදයක් නො ලැබැ සැතපෙන්නා දැක , ‘කිමෙක් දෝ හෝ මා ‍ෙගන් කිසිවරදක් ඇද්දේ හෝ නොහොත් අනෙක් කිසි කාරණයෙක් රජ්ජුරැවන් සිතට උපන්දෝ හෝ’ යි විචාරන්නා හු . ‘රජ්ජුරුවෙනි , තෙපි ඉතා මැ ද්රෙ ම්නස් වු ව . නොහෙත් කවුරුනුගේ විෂයයෙහි තොපට ශෝකයෙක් ඇති වි ද? ඒ මට කියව’ යි කී හ . ඉක්බිති රජ්ජුරුවෝ ‘සොඳුර’ සේනකා සි පණ්ඩිතවරු සතර දෙනා’ මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් මරනට පෙරාතු කොටැ මට මරන වි නම් යහපතැ’ යි උන් ගේ වාග් විෂයාතිකාන්ත ගුණ නුවණ සලකන්නම් , ‘එ වැනි පණ්ඩිත - රත්නයක් සෙට පටන් නො දකිමි’ සිතැ උපන් බොහෝ ශෝකයෙන් දොම්නස්මි’ යි කි හ . එබස් අසැ උදුමිබරා දේවින්ට බෝධි සත්වයන් වහන්සේේ විෂයයෙහි පර්වතයෙකින් මඩනාලද පරිද්දෙන් ශෝක උපන්නේ යැ.


2. ඉක්බිති, ‘උපායයෙකින් රජ්ජුරුවන් අස්වසමින්’ සලකා රජ්ජුරුවන් නිඳන්නට වන් කල්හිමා ගේ මලණුවනට සරුප කියා පත් යවමි’ සිතා , ‘රජ්ජුරැවන් වහන්සේ’, ගෙ‍ාවියා පුතු මෙ සා මහත් ඓශ්වර්යවෙකැ පිහිටුවා තොපට මැ දැන් වරදනට සිටියේ යැ . එම්බා , පස මිතුරෝ කුඩා නොවෙති මැ යි . තොපි නොසිතව වි රජ්ජුරුවන් ප බිසව වඤ්චාවෙන් අසුවැසු හ. රජ්ජුරුවෝ බිසවුන් කී බසින් තුති කරන ලද ශොක ඇති වැනිඳන්නට වන්හ. බිසවන් රජ්ජුරුවන් . තිදන නිවාව දැනැ නැගී සිටැ , ශ්රි් යහන් ගබඩාවට වැද පතක් හ‍ා පන්හිඳක් හා ගෙනැ , ‘මහෞෂධ පණ්ඩිතයෙනි , සේනකාදි පණ්ඩිතවරු සතර දෙනා රජ්ජුරුවන්ට දුසා කියා තොප බිදුවා‍ පුහ. රජ්ජුරුවෝ තිපි සෙට උදැසනැ මැ රජ ගෙට එන වේ‍ලෙහි වාසලැ දි මරන පරිද්දෙන් විධාන කොට තමන් ගේ කඩුව සේනකයාට දුන්හ. සෙට රජගෙ‍ට නො එව. ඉදින් එවුනම් නුවර මුළුල්ලේ අත්පත්කොට - ගෙන යුද්දයක් වි නමුතු කරන පරිද්දෙන් බල ඇතිවැ එව’ යි පත ලියා හකුළුවා, අග්ගලාවක් ප ලා ඇතුලේලා , නොපෙනෙන ලෙස හුයෙකින් අග්ගලාව වෙළා සුවඳ කවා සැළියෙකැ ලා , තමනට ඩැට පසස්නා කම්මිත්තකට , ගෙනැ ‍ගො ස් මාගේ මලණුවන්ට දී ලවා, යි කියා දුන්හ. කම්මිත්තන් බිසොවුන් කී ලෙසට කළා වැ ‘ රක්යල් ඇති තැනැ කෙසේ ගියා දැ’ යි නො සිතියැ යුතු යැ . රජ්ජුරුවන් විසින් බිසවුනට පළමු කොටැ මැ , ‘කැමැති වේලෙකැ අමුත්තක් ගොප ගේ මලණුවනට යැවුව රැක්ව ල් නැතැ වරන දෙන ලදි , එ සේ හෙයින් කි සි කෙනෙකුන් නොවැළැකු හ. බෝධි සත්වයන් වහන්සේ , බිස වුන් යැවු පඩුවරු සංඛ්යා ත අග්ගලාව අතට ගෙනැ ,ංමා මේ පඩුරු ගත් නියාව බිසොවුනට කිවා ලව’ යි කියා කම්මිත්ත යැවු සේකැ . ඔයිත් රජ ගෙට අවුත් යැවු දෙය පණ්ඩිතයන් වහන්සේට දුන් නියාව බිසවුනට කිව . එවිටැ බිසවු ගො ස් රජ්ජුරුවන් සමල සැතැපුණා හ.

3. බෝ සතාණන් වහන්සේද , අග්ගලාව බිඳැ ඇත්ලෙහි තිබු පත් කියවා , එ පවත් තත් වු පඑිද්දෙන් දැනැ නුවරැ කළ මනා ක‍ටයුතු මුළුල්ල විචාරා, යහනෙහි සැතපුණු සේකැ . සේනකා දි සතර දෙනා , රාත්රීල භාගව වෂීයක් මෙන් දික් කොටැ සිතන්නා හු , ‘කවර විටැක පහන් වේද්රා හෝ’ යි වර්ජිත කරන ලසද නිඳි ඇති වැ උදැසනක් සේ මැ කඩු ගත් අත් ඇතිවැ , ‍වාසලේ අලි අරකැ සිටැ , පණ්ඩිතයන් වහන්සේැ නොදැකැ ද්රෙඇම්නස් වැ , බෝධි සත්වයන්ගේ මුළු ලොව පතළ මෛත්රී් නමති චණ්ඩ වාතයෙන් උදුරා දමන ලද්ද්රල වු වෘක්ෂ සතරක් මෙන් රජ්ජුරුවන් සමි පයට ගොස් , ‘කිමෙක් ද’ පණ්ඩිතවරුනි තොප විසින් ගොවි‍යා පුතු මරන ලද ‘ යි කී කල් හි, දෙවයන් වහන්ස , නුඔ වහන්සේගේ ගොවියා පුතු නුදුටුමු’ යි කී හ.

4. මහ බෝ සතාණන් වහන්සේ ද, හිරු නැගෙමින් සිටියැ දී මැ සත් යෙදුන් නුවර මුළුල්ල මැ තමන් වහන්ස වසග කොටැ , ඒඒ ස්ථානයෙහි රකවල් තර කොටැ ලව , බොහෝ දෙනා විසින් පිරිවරන ලදු වැ සර්වාලංකාරවෙන් සරහන ලද උතුම් ‘ රථ යානාවකට න‍ැගී , මහත් වු හස්ත්යකශ්වාදී පරිවාරයෙන් හ‍ා අනුක්රටම වු ශ්රී, සෞභාග්ය යෙන් හා උපලක්ෂිත වැ රජ ගෙයි වාසලකරා වැඩ සේකැ . රජ්ජුරුවෝ සී මැ ඳුරු කවුළුව හැරැ පියා බෝධි සත්වයන් එන්නා බලා සිටිය හ ඉක්බිති මහ බෝ සතාණන් වහන්සේ , රථයෙහි බැස පි‍යා , එ තැනැදී මැ රජ්ජුරුවන් වැඳි සේකැ . රජ්ජුරුවෝ ඉදින් , ‘පණ්ඩිතයෝ මට පසතුරු වෙත් නම් මා නොවඳනා’ යි සිතුහ . මෙසේ සිතා ඉක්බිති , ‘මපුතණුවෝ වහා එත්ව’ යි වහ‍ා කැඳවා යවා රාජාසනයෙහි හුන්හ. මහ බෝ සතාණන් වහන්සේ ද ගොස් එකත් පස්වැ හුනු හ. සේනකාදි පණ්ඩිත සතර දෙනාත් එබ තැනැ මැ හුන් හ.


20. රහස් හෙළිවීම.[සංස්කරණය]

ඉක්පිති රජ්ජුරුවෝ , බෝධි සත්වයන් වහන්සේට , කිසිවක් මැ නොදන්නා කෙනෙක් මෙන් , ‘පුත , මහෞෂධ පණ්ඩිතයෙනි , ඊයේ පෙර සන්ධ්යාෙයෙහි ගියෙහි යැ . දැන් හිරු නැගිමෙ තෙක් වෙලෙන් අවුත් මාදුටු ව. මා මෙ සේ කුමට හළුව ද? කුමක් අසා තොප ගේ සිතට කුමන සැකයෙක් වි ද ? කවුරු තොපට, ‘රජ්ජුරුවන් දක්මට නො එව යි කුමන බස් කිවු දැ’ යි ස්වරුප අසන්නා කැමැත්තම් හ. එ බැවින් තොප පමා වු කාරණය කියව’ යි විද්රමළා හ. ඩක්බිති මහ බෝ සතාණන් වහන්සේ , රජ්ජුරුවන්ට . දේවයන් වහන්ස , නුඔවහන්සේ විසින් මට සතුරු වු සේනකාදි සතර නො බස් ගෙනැ මා මරන්නට නියොගකරන ලද්දේද වේ ද? එ සේ හෙයින් නො ආයෙමි’ යි රජ්ජුරුවන්ව චෝදනාකරන සේක්, ‘ඩන ප්රනධාන වු දේවවන් වහන්සේ , නුඔ වහන්ස විසින් , ‘ප්රයඥ සම්පන්න මහෞෂධ පණ්ඩිතයෙ‍ා මැරිය වුත්තෝ යැ ‘යි වෛරී වු සේනකාදින් ගෙි බස් ගෙනැ , මා අපරික්ෂාත වැ මරන්නට නියෝග කරන ලද , හෙයෙකින් ඊයේ මධ්යකම රාත්රී වේලෙහි බිසවුන් වහන්සේ ට රහසිගත වැ නියන ලද , ඒ බඳු වු නුඔ වහන්සේ ගේ රහස් කටයුත්ත ප්රාකාශ කළ විටැ මා විසින් අසන ලදැ වද්රගළ සේකැ. රජ්ජුරුවෝ ඒ අසා ලා මර ‘ මා විසින් කියන ලද රහස එ විටැ මැ තමා මලුවට කියා යවන ලදැ ‘යි කිපි බිසවුන් මුණ බැලු හ.


2.රජ්ජුරුවන් බිසොවුනට කිපි ‘ නියාව දැනැ , මහ බො සතාණන් වහන්සේ , ‘දේවයන් වහන්ස , බිසවුන් වහන්සෙට කුමට කිපෙන සේක් ද? මම අතිතානාගත වර්තමාන සංඛ්යා ත කාලත්ර්ය වර්ති වු සියල්ලමැ දනිමි. දේවයන් වහන්සෙගේ රහස් වනා හිමට දේවියන් විසින් කියන ලද්දේ වේවා ! ආචාරි දස්නකයන් ගේ හො පක්කසාදින් ගේ හා රහස්මට කා විසින් කියක ලද ද? මම උන් ගේ රහසුත් දනිම් මැ යැ ‘ යි කියා සේනකයන් ගේ රහස් පළමු කෙටැ වද්රතරන සේක්, ‘සේවයනි , සේනකයා මෙ මැ නුවරැ අසුවල් වෙශ්යාි දුව ම ගුල් සල් උයනේ දී මරා පියා ඈ පළන් ආභරණ ඇගේ මා කඩින් පොදියක් කොටැ බැඳැ ගෙනැ අවුත් , තමා ‍ෙග් ගෙයි අසුවල් තෙනැ තුබුයේ යැ. ඉක් බිති තමා කළ පාප කමීය තාමගේ එක් යහළුවකුට රහසිගත වැ කියැ . ඒ රහස් ද ප මා විසින් අසන ලද , මම දේව‍යන් වයන්සේට සතුරු නොවෙ මි සේනකයා සතුරා යැ . ඉදින් නුඔ වහන්සේට පසමිනුරන්ගේ කාර්යෙන් ඇත්නම් සේනකයා ඇල්ලුව මදෙව’ යි වද්රනළ සේකැ . රජ්ජුරුවෝ සේනකයන් මුණ බලා . ‘ සැබෑ දැ, සේනකයිනි’ යි විචාරා සැබැවින් , දේවයන් වහන්ස යි කී කල් හි ඔහු කර පය ඔස්වා සිර ගෙයි ලන්නට විධාන කළ හ.


3. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ ද පුක්කුසයන්ගේ රහස් වද්ර රන සේක්, ‘සේවයන් වහන්ස , මේ පුක්කුසයා නම් රජ දරුවන් කරා වනා එළැඹියැ යුතු වු අසාධ්යන කුෂ්ඨ රොගයක් කළව වයහි ඇති එකෙකැ. ඒ කුෂ්ඨ රොග ය අත ලන්නට ත් පිළිකුල් වන්නේ යැ . නුඔ වහන්සේ , පුක්කුසයාගේ කලවයෙහි මොළොකැ ‘ය් බොහෝසේ ඔහු ගේ කළවයෙහි ඉස තබාගෙනැ සැතපෙන සේකැ . ඒ මේ වණයෙහි බැඳි කඩ රෙද්දෙහි මොළොක යැ . දේවයන් වහනසැ ‘ යි කියා , ‘එසේ තමාගේ රහස මලුවට කියේ යැ . ඒ රහස කියන කලැ මා විසින් අසන ලද්දේ යැ’ යි වද්රැළ සේකැ . රජ්ජුරුවෝ පුකුසයන් මුණ බලා , ‘සැබැ ද , පුක්කුසය’ යි විචාරා , ‘සේ යැ , සේවයන් වහන්සැ යි කී කල්හි උනුන් දග ගෙයි ලැවු හ.


4. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ කාවින්දයා ගේ වද්රාරන සේක් , ‘ දේවියන් වහන්ස , යම් යක්ෂ විකාරයක් ඇති වු කල් හි සත් තෙමෙි වියරු වු බල්ලකු සේ හඩා ඇවිදී ද , එ සේ වු , රජ ගෙටත් නොවැද්ද යුතු වු නපුරු ස්වභාව ඇනි නරදෙවනම් යක්ෂයෙක් අව පසලොස්වක්හි මොහු ඇගට නැගෙයි . ඒ යක්ෂ ඇගට ඇවිෂ්ට වු කල්හි උන්මත්ත සුනකයකු මෙන් සතර පයැ බිම ඔබා ගෙය මුළුල්ලෙහි හඩා ඇවිදී .ඒ යක්ෂ විකාර තමාට ඇනි නියාව තමාගේ පුතුට රහසැ කීයේ යෑ. ඔහු පුතුට ප්ර කාශකල නියාව මා විසින් අසල ලදැ’ යි වද්ර්ළ සේකැ. රජ්ජුරුවෝ , ‘සැබෑ ද කාවින්දය’ යි විචාරා , ‘ සැබැ යැ’ යි කිකල් හි උනුන් දඟ ගෙයි ලැවු හ.

5. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ දේවින්දයාගේ රහස් ප්රැකාශ කරන සේක් , ‘ දේවයන් වහන්ස , ප්ර භාවති බිසවුන් තිසා ඒ සා යුද්දයක් සජ්ජිත කොටැ ඇ රජ්ජුරුවන් සත්දෙනෙකු ‘මම සිංහස් වර කුස රජ යැ යි වචන මත්රරයකින් පරාජය කොටැ ශත්රැම සේනාවෙහි කිසි‍ෙකනෙකුත්, ඇට මස් සකු බොන පමණක් , ලේ පොදක් නොසල්වා , චණ්ඩ පවණයෙකින් එකක පැහැරැ ව ගුළ තල් වනයක් පරිද්දෙන් විසංඥ කොට හෙළා , යුද්ධයෙන් ජයලත් නුඔ වහනසේ ගේ මී මුත්තණුවන් කුස රජ්ජුරුවන් වහන්සේට සන්තුෂ්ට වැ ශක්රත දෙදෙන්ද්රුයන් විසින් දෙන ලද්දා වු මහත් වු මංගල සම්මත අෂ්ට වංක මාණික්ය් රත්නය නුඔ වහන්සේ ගේ භාණ්ඩාගාරයෙහි තුබුවා, දැන් දේවින්දයා අතට ගියේ යැ . තමා මැණික සොරාගත් නියාව රහස් කොටැ මවට කී වේ යැ . ඌ මවට කී රහසක්මාවිසින් අසනලසද . දේවයන් වහන්ස , මම නුඔ වහන්සේට පසමිතුරු නො වෙම් . මේ කි පණ්ඩිත වරුන් සතර දෙන නුඔ වහන්සේට පසමිතුරෝ යැ . පසමිතුරන්ගෙන් නුඔ වහන්සේට කාරියෙක් ඇතිනම් , මෙකී පණ්ඩිතවරුන් හතර දෙනා අල්ලා ගෙනැ කැමැත්තක් කල මැනැවැ ‘ යි වද්රිළ සේකැ . රජ්ජුරුවෝ , ‘සැබැ ද, දේවින්දය’ යි අසැ ‘සැබැවැ’ යි කී කල් හි උනුන් දහගෙයි ලාවා පී හ.


6. මෙ සේ සේනකාවි පණ්ඩිතවරු ‘ බෝධි සත්වයන් වහන්සේ මරම් හ’ යි හැම දෙන මැ සිර ගෙට වන්නා හ. බොධි සත්වයන් වහන්සේ ද, ‘‍දේවයන්වහන්ස , මේ නිසා යැ , ‘ තමන් සිතැ උපන් කටයුත්ත රහසැ මුදුන් පැමිණියොත් මුත් අනුනට නොකියැ යුතු යැ , කීයේ’ යි කි සේකැ . ‘අසවලුන් අසවලුට රහස් කීම යහපතැ යි කීවාහු මහත් විනාසයකට පැමිණියෝ යැ ‘යි වද්ර රා , මත්තෙ හි ධම් දෙශනා කරන සේක්, ‘ මහ රජ’ රහස්නම් දෙය සැඟවිම යහපතැ. නුවණැත්තෝ ‘රහස් ප්රයකාශ කිරිම උතුමැ’ යි නොකියන්නාහ . යම්තාක් තමා සිතු දෙය මුඳුන් නොපැමිනියෝ නම් ඒ තාක් මැ නිධානයක් රක්නා මෙන් නුවණැත්තෝ ඉවසන්නේ වැ . නිෂ්පාන්න වු අර්ථ ඇත්තේ කැමතිපරිද්දෙන් ප්රෝකාශ කරනනේ යැ. තව ද, දේවයන් වහන්ස, විශේෂයෙන් මැ රහස් නො කියැ යුක්ත අසා වද්රපළ මැනැවැ . මෙි ලෙ‍ාකයෙහි ස්ත්රිැ තොමෝ හදවතක් සේ වෙසේනමුත් නුවණැත්තෝ ගෑනියටත් , නොකියන්නේ යැ . යමෙක් ඇමිෂයෙන් සිත් ගත යුතුනමි එසේ වු තැනැතවුනට යමෙක් සතුරුවැ මිතුරකු සේ මුඛයෙන් එකක් බැණ සිතින් එකක් සිතා නම්එ සේ වු කුට සිත් ඇත්තා හට ද රහස් නොකියන්නේ යැ . යම් අඥනයෙක් කිසිවක් හට ප්ර කාශනොකට යුතු රහස් යමක් හට කියේ විනම් ඔහු මරතොත් ආක්රෝශ පරිබව පණතොත් ද්ර සයකු පරිද්දේන් ‘මා කී රහස් ප්රොකාශ කෙළේ වී නමි නපුරැ’ යි යන සිතින් සියලු නින්ද්රි මැ ඉසවන්නේ යැ . තමා සිතැ උපන් රහස යම්තාක් දෙන දනිත් නම් ඒ මන්ත්රනණය කළා වු එතෙක්දෙනා කෙරෙහි මැ ‘මුන්විසින් ප්ර කාශ වේ දෝ හො’ යි එතෙක් මැ බය ඔ හට උපවන්නේ යැ. ඉදින් දවල් රහස් මනුත්රෙණයක් කරනු කැමති හොත් අවකාශය කරවා ගෙනැ හෙළි තැනෙක දී මන්ත්ර්ණය කරනනේ යැ. ඉදින් රැ මන්ත්ර ණයක් කරනු කැමැත්ත හොත් කන් සිමා නොඉක්මවා උන් ‍ෙග් කනින් බැහැරට තෙපලනො වන ලෙසැ සෙමින් ප්ර කාශ කරන්නේ යැ. කුමක් හෙයිනි දැයි යතහෙ‍ාත් ත: භිත්ති ප්රා කාරාදි ප්ර ච්ජන්න ස්ථානයෙහි සිටි කෙනෙක් ඇත්නම් මන්ත්රතණ‍ය අසන්නා හ . එසේ හෙයින් දෙවියන් වහන්ස, ඒ මන්ත්රතණය භෙද වන්නේ යැ ‘ යි වද්රිළ සේකැ. නුවරින් පිටත් කොටැ වාසල් දොර සමීපයෙහි අගළ ඔස්සේ ගෙනැ ගොස් හුලැ හෝ හිඳුවව; ඉස් කපා අගළට හෝ දමා පියව” යි නියම කළ හ.


8. උන් පිටිතල හයා බැඳැ සන්ධි සන්ධියෙහි සිටුවා කටු සැමිටියෙන් සිය ගණන් පහර ගස - ගසා මරන්නට ගෙනැ යන වේලෙහි පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “දේවයිනි, මොහු තුමූ නුඹ වහන්සේ ගේ පුරාතන අමාත්යයයෝ යැ. “යහපතැ” යි ගෙන්වා බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේට මැ දස් කොටැ පාවා දුන් හ. උන් වහන්සේ වනාහි පණ්ඩිත වරුන් එ තැනැ දී මැ නිදහස් කළ සේකැ. “එ සේ වී නම් මා ගේ විජිතයෙහි සිටියැ නොහැක්කැ” යි රටින් නෙරනට නියොග කළ සේකැ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “නුවණ නැත්තන් ගේ වරද ක්ෂමා කළ මැනැවැ” යි දිව්යෞකෂධයෙකින් අසාධ්යන ව්යාදධියක් සන්සිඳුවන්නාක් මෙන් තමන් වහන්සේ ගේ වචනෞෂධයෙන් රජ්ජුරුවන් ගේ කොප ව්යා ධිය සන්හිඳුවා ක්ෂමා කරවා උන් ගේ තනතුරු පෙරැ පරිද්දෙන් දෙවා වදාළ සේකැ.


9. රජ්ජුරුවෝ, “පසමිතුරන් කෙරෙහිදු මුන් ගේ මෛත්රිෞය මෙ බඳු යැ. සෙස්සවුන් කෙරේ මෛත්රිර කෙ බඳු වන්නී දැ”යි පණ්ඩිතයන් වහන්සේට වැඩියක් මැ සතුටු වූ හ. එ තැන් පටන් කොටැ සේනකාදි පණ්ඩිත වරු සතර දෙන දළ උදුරා පූ සර්පයන් මෙන් වැඩියක් ප්රටභූ ශක්තියක් නැති වැ බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේට කිසිවක් කියන්නට අසමර්ථ වූ හ.

නුවරින් පිටත් කොටැ වාසල් දොර සමීපයෙහි අගළ ඔස්සේ ගෙනැ ගොස් හුලැ හෝ හිඳුවව; ඉස් කපා අගළට හෝ දමා පියව” යි නියම කළ හ.

8. උන් පිටිතල හයා බැඳැ සන්ධි සන්ධියෙහි සිටුවා කටු සැමිටියෙන් සිය ගණන් පහර ගස - ගසා මරන්නට ගෙනැ යන වේලෙහි පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “දේවයිනි, මොහු තුමූ නුඹ වහන්සේ ගේ පුරාතන අමාත්යයයෝ යැ. “යහපතැ” යි ගෙන්වා බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේට මැ දස් කොටැ පාවා දුන් හ. උන් වහන්සේ වනාහි පණ්ඩිත වරුන් එ තැනැ දී මැ නිදහස් කළ සේකැ. “එ සේ වී නම් මා ගේ විජිතයෙහි සිටියැ නොහැක්කැ” යි රටින් නෙරනට නියොග කළ සේකැ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “නුවණ නැත්තන් ගේ වරද ක්ෂමා කළ මැනැවැ” යි දිව්යෞකෂධයෙකින් අසාධ්යන ව්යාදධියක් සන්සිඳුවන්නාක් මෙන් තමන් වහන්සේ ගේ වචනෞෂධයෙන් රජ්ජුරුවන් ගේ කොප ව්යා ධිය සන්හිඳුවා ක්ෂමා කරවා උන් ගේ තනතුරු පෙරැ පරිද්දෙන් දෙවා වදාළ සේකැ.


9. රජ්ජුරුවෝ, “පසමිතුරන් කෙරෙහිදු මුන් ගේ මෛත්රි ය මෙ බඳු යැ. සෙස්සවුන් කෙරේ මෛත්රිර කෙ බඳු වන්නී දැ”යි පණ්ඩිතයන් වහන්සේට වැඩියක් මැ සතුටු වූ හ. එ තැන් පටන් කොටැ සේනකාදි පණ්ඩිත වරු සතර දෙන දළ උදුරා පූ සර්පයන් මෙන් වැඩියක් ප්රටභූ ශක්තියක් නැති වැ බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේට කිසිවක් කියන්නට අසමර්ථ වූ හ.


පරිඛණ්ඩ කථා ද නිමියේ යැ.



21. මහෞෂධ පණ්ඩිතයන්ගේ රාජ්‍ය පාලනය[සංස්කරණය]

එතැන් පටන් කොටැ පණ්ඩිතයන් වහන්සේ මැ රජ්ජුරුවනට අර්ථයෙන් ධර්ම යෙන් අනුශාසනා කරන සේකැ. උන් වහන්සේ රජ්ජුරුවනට ධවලච්ඡත්රවය මැ යැ. “රාජ්යජය විචාරන්නේ නම් මම් මැයැ. එසේ හෙයින් මා විසින් නො පමා වියැ යුතු යැ” යි සිතා, සත් යොදුන් මියුලු නුවර වටා, ක්ෂිර සාගරයෙන් නැගී තරංග මාලාවක් සේ ධවල වූ, අටළොස් රියන් පමණ උස මහා සීමා පවුරක් ලැවූ සේකැ. ඒ පවුර ගාවා ඇතුළතින් තරය පිණිසැ මහා පදනමක් ද, වටකොටැ සිය ගණන් සාරි ගෙවල් හා වට බඳ වෙට්ටම් ද ලවා, වාසලක් ප‍ාස‍ා පිටතැ පුලිමුඛම් ද, ඒ ඒ ස්ථානයෙහි බල කොටු ද කැරැ වූ සේකැ; සීමා පවුර වටා පිටතින් ශශුමාර මකරාදි චණ්ඩ මත්ස්ය්යන් විසින් ගහණ වූ පඤ්චවිධ පද්මයෙන් සඤ්ජන්ත දිය පිරිණු අගළක් දඒ වටා කලල් අගළක් ද ඒ වටා වියළි අගළක් දැ යි තුන් අගළක් බිඳැ වූ සේකැ; ඇතුළු නුවරැ මාලු ගෙවල් මුළුල්ල කටුකෝල් පෙරැළවූ සේකැ; ඒ ඒ ස්ථානයෙහි මහ පොකුණු බින්දවා එහි දිය පිරෑවූ සේකැ. හිැමාලය වන ප්රථදේශයෙන් කුලුපග තාපසවරුන් ලවා අරුණු වන් මඬ හා ඇඹුල බුජුවට හා ගෙන්වා තැබිබූ සේක. බොහෝ කලක් රොන් බොර ගසා වැලි බොර අශුද්ධ ඇළ හෝ ආදිය සකස් කරවා වාරි මාර්ගවල් සුනු මැටි කවා ශුද්ධ කරවා පිටි නුවර ද සුන්බුනු තැන් පිරියම් කැරැවූ සේකැ. මේ හැම කුමක් නිසා ද යන හොත් මත්තෙහි සතුරන් විසින් වන භය වළකන පිණිසැ යැ.


2. ඒ ඒ නුවරවලින් ආ වෙළඳුන් අතින්, “කොයි සිටැ අවුදැ”යි විචාරා, “අසුවල් රටැ සිටැ ආම් හ” යි කී කලැ, “තොප ගේ රජ්ජුරුවනට කුමක් ප්රි ය දැ”යි විචාරා, “අසුවල් දෙය ප්රි ය යැ” යනු අසා, ඒ වෙළඳුනට කළ මනා සත්කාර කොටැ යවා, තමන් වහන්සේ ගේ එක් සියයක් යෝධයන් බණවා, “සබඳිනි, මා දුන් පඬුරු ගෙනැ දඹදිවැ එක් සියයක් රාජධානියට ගොස්, මේ පඩුරු තොප කෙරෙහි සෙනෙහස තබන පාණාසැ ඒ ඒ රජදරුවනට දීලා, ඒ ඒ රජ දරුවනට මැ සේවා කම් කොටැ, උන් ගේ කරන ක්රිපයාවක් වත් බණන මන්ත්රේණයක් වත් කියා එව - එවා එහි මැ වසවු.

මම තොප ගේ අඹු දරුවන් රක්ෂා කෙරෙමි” කියා, සමහර රජ දරු කෙනකුනට මැණික්මය කුණ්ඩලාභරණ ද, සමහර රජදරු කෙනෙකුනට රන් මිරිවැඩි ද, සමහර රජ දරු කෙනකුනට රන් මාලා ද, තමන් වහන්සේ නම අකුරු කොටා, “යම් දවසෙකැ මා ගේ කාර්යයෙහි නිෂ්ඨාවෙක් වේ ද, එ දවස් මේ අකුරු බැලුවනට පෙනේව” යි අධිෂ්ඨාන කොටැ ඒ එක් සියයක් යෝධයන් අත යැවු සේකැ.


3. ඒ යෝධයෝ ඒ ඒ නුවරට ගොස්, ඒ ඒ රජ දරුවනට තම තමන් ගෙනැ ගිය පඬුරු දී, “නුඹ වහන්සේට සේවා කම් කරන්නට ආම් හ”යි කියා රජදරුවන් විසින්, “කොයි සිටැ අවුදැ”යි විචාරණ ලද්දාහු, තමන් ආ නුවර තබා අනෙක් නුවරක් මැ කියා, රජ්ජුරුවන් විසින් “යහපතැ”යි රඳවන ලදු වැ සේවාකම් කරන්නා වූ ඒ ඒ රජ දරුවනට ආත්ම සමාන වූ හ.


4. එ සමයයෙහි ඒකබල රටැ සංඛප‍ාල නම් රජ්ජුරු කෙනෙක් ආයුධ සන්නාහ සැපැයීම් කරන්නා හ. සේනාව රැස් කරන්නා හ. ඒ රජ්ජුරුවන් සමීපයෙහි සිටි යොධයාණෝ පණ්ඩිතයන් වහන්සේට, “මේ රටැ රජ්ජුරුවෝ මෙසේ වූ ප්රටයෝගයක් කෙරෙති. කුමක් බවත් නො දනිමි. සුදුසු කෙනෙකුන් යවා තත්ත්වයන් දන මැනරවර”යි එවූ හ. ඉක්බිති මහ බෝ සතාණන් වහන්සේ ගිරා පෝතකයන්. බණවා, “සබඳ , ගොස් ඒකබල රට සංඛප‍ාල රජ්ජුරුවෝ මෙ නම් ප්රනයෝගයක් කෙරෙති. ඒ දැනැ ගෙනැ දඹදිවැ මුළුල්ලෙහි ඇවිදැ ඒ ඒ රටැ පවත් දැනැ එව” යි කියා, විලඳ කවා මී පැන් පොවා ශතපාක සහස්ර පාක තෛලයෙන් දෙ පියා හසිත මැඬැ නැගෙනහිරි සීමැඳුරු කවුළුව සමීපයෙහි සිටැ ගිරා පණ්ඩිතයන් හළ සේකැ. ගිරා පෝතකයෝ ද ඒකබල රට සංඛපාල රජ්ජුරුවන් ගේ සමීපයෙහි සිටි යොධයන් අතින් රජ්ජුරුවන් ගේ පවත් තත් වූ පෙරිද්දෙන් දැනැ දඹදිවැ මුළුල්ල පරික්ෂා කරන්නාහු කම්පිල්ල රට උත්තර පඤ්චාල නුවරට පැමිණිය හ.



22. සතරකන් මන්ත්‍රණය[සංස්කරණය]

එසමයමෙහි උත්තර පඤ්චාල නුවරැ බ්රතහ්ම දත්ත නම් රජ්ජුරුකෙනෙක් රාජ්ය ය කෙරෙත්. ඒ, රජ්ජුරුවනට කේවට්ට නම් බමුණු කෙනෙක් අර්ථයෙන් ධර්ම යෙන් අනුශාසන කරන්නා හ. ඌ තුමූ නුවණැත්තා හ. වියත් තා හ. ඒ කේවට්ටචාරි එක් දවසක් තුමූ අලුයම් වෙලෙවහි පිබිදැ සුවඳ තෙලෙහි නඟන ලද පහන් ආලෝකයෙන් ගන්ධදාම පුෂ්පදාමාවලම්බිත නා නා වර්ණහ විචිත්රා චිතානොපලක්ෂිත අලංකෘත ශ්රි් යහන් ගර්භය බලන්නාහු මහත් වූ සම්පත් දැකැ, “මේ මා ගේ යසස කවුරුන් සන්තක දොහො”යි සිතන්නාහු “අනෙක් කෙනෙකුන් සන්තක නොවෙයි චූලනි බ්රොහ්මදත්ත නම් රජ්ජුරුවන් සන්තක යැ. මෙබඳු සම්පත් දුන් රජ්ජුරුවන් සියලු දඹදිවට අග රජ කොලොත් යහපතැ. එ සේ වුව හොත් මමත් අග්ර් පුරෝහිත වෙමි” යි සිතා, උදැසනක් සේ මැ රජ්ජුරුවන් සමීපයට ගොස්, රෑ දවසැ සුවයෙන් නිඳි ලත් පරදි විචාරා, “දේවයන් වහන්ස, කොටැ - පියැ යුතු කථාවෙක් ඇතැ”යි කි හ. රජ්ජුරුවෝ “කියව, ආචාරීනි”යි කියා බමුළුව් හා සමඟ උයනට ගොස්, සේනාව පිටතැ සිටුවා, වට කොට රැකවල් ලවා, බමුණන් හා සමඟ ඇතුළු උයනට වැදැ මඟුල් සල් වටෙහි හුන් හ.


2. ගිරා පණ්ඩිතයෝ මේ ක්රිටයාව දැකැ, “මේ එක් කාරණයෙක් වුව මැනැවැ. අද පණ්ඩිතයන් වහන්සේට කියැ යුතු කිසිවක් අසමි” යි උයනට වැදැ මඟුල් සල් ගසැ කොළ අතරැ සැඟැවී හුන් හ. රජජ්ජුරුවෝ බමුණනට, “ කිය යුතු රහස් කියව, ආචාරනී” යි කි හ. “දේවයන් වහන්ස, නුඹ වහන්සේ ගේ කන මෑතට නමා ලුව මැනැව. මේ මන්ත්රීණය වන්නේ යැ. එහෙයින් නුඹ වහන්සේ ගේ දෙ කන හා මා ගේ දෙ කන හා මුත් අනෙක් කනකට වොයා යුතු වන්නේ යැ. ඉදින් දේවයන් වහන්සේ, මැ කිවා කරන සේක් නම් සියලු දඹ දිවට නුඹ වහන්සේ අග රජ කොටැ ලමි”යි කී හ. චූලනී බ්රේහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ ද, ටමහත් වූ රාජ්ය ලොභයෙන් යුක්ත බැවින් බමුණන් ගේ බස් අසා සතුටු වැ, “කියව, ආවාරිනි, තොප කීවාක් කෙරෙමි”යි කී හ.


3. දේවයන් වහන්ස, අපි සේනාව රැස් කොටැ - ගෙනැ පළමු කොටැ කුඩා නුවරක් වට කොටැ ගනුම් හ. මම කුරුබිලියෙන් ඇතුළු නුවරට වැදැ ඒ රජ්ජුරුවනට, ‘දේවයෙනි, තොප හා අප හා සටන් කොටැ කාරියෙන් නැති. හුදෙක් කොළෙ‍ේ නම් අප ගේ සේනා වාහන මහත් හෙයින් ඒකාන්තයෙන් මැ පරදුව”යි කියමි. ඉදින් මා කි ලෙසැ නො කොළෝ නම්, සටන් කොටැ අල්ලා - ගෙනැ මරා පියා, උන් ගේ සේනාවත් හැරැගෙනැ අනෙක් නුවරකට යම් හ. ඒ නුවරත් එ සේ මැ සටන් කොටැ ගෙනැ, ඉන් අනෙක් නුවරකැයි මේ සැටියේ මැ සියලු දඹදිවැ රාජ්යනය ගෙනැ, “ජය පානය අනුභව කරම් ම”යි කියා එක් සියයක් රජ දරුවන් අප ගේ නුවරට ගෙනැ’වුත් උයනැ දී රා මණ්ඩලයක් සාදා උන් හැම දෙනා, ‘රා බොන්නට යැ’යි රා මැඬිල්ලේ හිඳුවා ලා, විෂ යොදා කරන ලද්දා වූ රා අනුභ‍ව කරවා, උන් හැම දෙනා මැ ජිවිත විනාශයට පමුණුවා ගඟැ දියට දමා එක් සියයක් රාජධානියෙහි රාජ්යදය අත් පත් කොටැ ගනුම් හ. එ සේ කල්හි නුඹ වහන්සේ සියලු දඹදිවට අග රජ වන සේකැ”යි කී හ.


4. රජ්ජුරුවෝ, “යහපතැ, ආචාරනි. තොප කීලෙසැ මැ කෙරෙමි” කී හ. “දේවයන් වහන්ස, මේ මන්ත්රචණය සතර කන් මන්ත්රලණය නම් වෙයි; අනෙක් කෙනෙකුන් දත නොහැක්කේ යැ. එසේ හෙය්න් කල් නොයවා යහපත් නැකැතෙකින් වහා නික්මුණ මැනැවැ”යි කී හ. රජ්ජුරුවෝ “යහපතැ” යි ගිවිස්සා හ.


5. ගිරා පෝතකයෝ, ඒ මන්ත්රුණය අසා නිමවා, උන් දෙදෙනා මන්ත්ර ණය කොටැ අන්කයෙහි, සාල්ලෙකැ ලාලා පාතට බාන කෙනෙකුන් මෙන් කේවට්ට බමුණා හිසැ වර්චස් පිඬක් හෙළා, “කිමෙක් දැ”යි කට දල්වා ගෙනැ උඩ බැලු තැනැත්තවුන් ගේ මුඛයේ නැවැතැ වර්චස් පිඬක් හෙළා, “ක්රී්න්”යන අනුකරණයෙන් හඬමින් කොළ’ත්තෙන් උඩ නැගී, “කේවට්ටය, තෝ තමා ගේ මන්ත්රයණය සතර කන් මන්ත්රතණය යි සිතයි ද? දැන් මැ සකන් වැ ගියේ යැ. නැවැතැ අට කනකට ගොස් පසු වැ නොයෙක් සිය කනකට යන්නේ යැ”යි කී හ. ගිරවා, “කොළ ගනුව” යි කියා දී මැ, පවනට බඳු වූ වේගයෙන් පියාසර කොයැ මියුලු නුවරට ගොස් මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් වහන්සේ ගේ ප්රාිසාදයට වන් හ.


6. ඒ ගිරා පණ්ඩිතයාන් ගේ මෙබඳු වතෙක් ඇත්තේ යැ. ඉදින් කිසි තෙනෙකින් ගෙනා හස්නක් පණ්ඩිතයන් වහන්සේට පමණක්: කියැ යුතු වී නම් උන් වහන්සේ ගේ දසරුවට බස්නාහ’ ඉදින් අමරා දේවිනුත් ඇසුව මනා වී නම් ඇකයෙහි ගොස් හිඳිනා හ; ඉඳින් බොයෝ දෙනාත් ඇසු ව මනා වී නම් බිමට බස්නා හ; එ දවස් ගිරා පණ්ඩිතයෝ පණ්ඩිතයන් වහන්සේ ගේ දසරුවෙහි බැස උන්හ. ඒ සලකුණෙන්, “රහසැ බිණියැ යුතු යැ”යි අමරා දේවින් හා බොහෝ දෙන ඉවත් වැ ගිය හ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ සුව පෝතකයන් හැරැ - ගෙනැ මතු මාල් තලයට නැඟී, සබඳ තොප විසින් කුමක් දක්නා ලද ද; කුමක් අසන ලද දැ”යි විචාළ සේකැ. ඉක්බිති ගිරා පණ්ඩිතයෝ බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේට, “මම, දේවයෙනි, සියලු දඹදිව අනෙක් රජ්ජුරු කෙනෙකුන් සමීපයෙන් කිසි භයක් නො දිටිමි. උත්තර පඤ්චාල නුවරැ චූලනී බ්රනහ්මදත්ත රජ්ජුරුවන්ගේ කේවටිට නම් පුරෝහිතයාණෝ, රජ්ජුරුවන් උයනට ගෙනැ ගොස්, සතර කන් මන්ත්රතණයක් කළ හ. මම මඟුල් සල් ගසැ අත්තක් ඇතුළේ සැඟැ වි හිඳැ, මන්ත්රතණය අසා නිමවා ගෙනැ, කේවට්ටස බමුණා කටැ වර්චස් පිඬක් හෙළා පියා ආමි” කියා, සියලු තමන් දුටු දෙයත් ඇසු දෙයත් පණ්ඩිතයනට දැන්වූ හ. උන් වහන්සේ විසින්, “රජ්ජුරුවෝ ගිවිස්සෝ දැ” යි විචාළ කල්හි, “ගිවිස්නා ලද යැ. දේවයෙනි” කී හ.


7. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ ගිරා පොතකයනට කළ මනා සත්කාර කොටැ, හෙවත් මීයෙන් හැනූ විලඳ නවා, මී පැන් පොවා, බේත් තෙලින් පියා සඟළ මැඩැ, මොළොක් ඇතිරිලි අතුරන ලද රන්මැඳිරියෙහි සතප්පා, “කේවට්ටයා මා මහෞෂධ පණ්ඩිත බව නො දනිති”යි සිතමි. දැන් ඔහු කළ මන්ත්රවණය මුඳුන් පැමිණියැ‍ නො දෙමි” සිතා ඇතුළු නුවරැ හුන් දිළිදුන් පිටත් කරවා පිටි නුවරැ ලැවූ සේකැ; පිටි රටින් දනවුවලින් සතර වාසලැ නියම් ගම් සතරින් වස්ත්රාැභරණ ධන ධාන්ය දින් සමෘද්ධ වූ ඉස්රුමතුන් ගෙන්වා ඇතුළු නුවරැ වැස්වූ සේකැ; බොහෝ ධන ධාන්යි රැස්කැරැවූ සේකැ.



23. මන්ත්‍රණය නිෂ්ඵල වීම[සංස්කරණය]

චුලනී බ්රධහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ ද, කේවට්ටයන් ගේ බස් ගෙනැ, හස්ත්ය ශ්වාදී සෙනඟ පිරිවරා ගොස්, එක් කුඩා නුවරක් වටලා ගත්හ. කේවට්ට බමුණු තමා යටැ කී සැටියේ මැ කුරුබිලියෙන් ඇතුළු නුවරට වැදැ කාරණා කාරණා ඒ රජ්ජුරුවනට කියා තමන් වසග කොටැ - ගෙනැ, සේනාව එක්කොටැ-ගෙනැ අනෙක් නුවරෙකැ රජ්ජුරුවනැයි මෙ සේ චූලනී බ්රරහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ කේවටිටාචාරින් ගේ අවවාදයෙහි සිටැ, ඒ වේදේහ රජ්ජුරුවන් තබා සෙසු සියලු දඹදිවැ රජ දරුවන් තමන් නතු කළ හ.


2. බොධි සත්වයන් වහන්සේ විසින් ඒ ඒ රජජ්ජුරුවන් සමීපයෙහි සිටුවන ලද පුරුෂයෝ ද, “බුහ්මදත්ත රජ්ජුරුවන් විසින් අද වකට මෙතෙක් නුවර ගන්නා ලස, පණ්ඩිතයන් වහන්ස, නො පමා වන සේක් ව” යි කියා නිරන්තරයෙන් හසුන් එවන්නා හ. උන් වහන්සේ ද ඒ යොධයනට, “මම මෙහි පමාවක් නැත්තෙමි. තෙපි උකටලී නොවැ නොපමා වැ වසව” යයි කියා යවන සේකැ.


3. බ්රනහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ, සත් හවුරුදු සත් මස් සත් දවසෙකින් වේදේහ රජ්ජුරුවන් ගේ රාජ්යඋය තබා, සෙසු දඹ දිවැ රාජ්යවයෙන් ගෙනැ කේවට්ට බමුණනට, “ආචාරිනි, මියුලු නුවරැ වෙදේහ රජ්ජුරුවන් ගේ රාජ්යෙය ගනුම් හ”යි කී හ. “දේවයන් වහන්ස, මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් වසන නුවරැ රාජ්ය ය ගන්නට නො පොහොසතුම් හ. ඒ පණ්ඩිතයෝ වනාහි මෙ බඳු නුවණැත්තා හ. ඉතා මැ උපායවන්තය හ”යි, මෙ සේ ඒ කේවට්ට බමුණු ආචාරි තුමූත් උපායවත්හු මැ යැ. එසේ හෙයින් “මියුලු නුවරැ රාජ්යඒය නම් ඉතා ස්වල්ප යැ. සියලු දඹදිවැ රාජ්යයය අපට සෑහෙයි. එක් රාජ්යයයෙකින් අපට කාරිය කිම් දැ”යි උපායයෙන් රජ්ජුරුවන් ගිවිස්සූ හ. සෙසු රජ දරුවෝ, “අපි මියුලු නුවර රාජ්ය්ය ගෙනැ මැ ජය පානය බොම් හ”යි කියන්නා කේවට්ට ආචාරී උනුත් කාරණ කියා වළකා, “ වේදේහ රාජ්යසය ගෙනැ කුමක් කරමෝ ද? ඒ රජ්ජුරුවෝත් අප නතුවෝ මැ යැ. නවතුව” යි එක් සියයක් රජ දරුවන් උපායයෙන් ගිවිස්සූ හ. ඒ රජ්ජුරුවෝ කේවට්ට නම් බමුණන් ගේ බස් අසා මියුලු නුවරට යන ගමන් නැවැත්තා හ.


4. බෝසතාණන් වහන්සේට ඔබ වහන්සේ ගේ චර පුරුෂයෝ, “බ්රනහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ එක් සියයක් රජ දරුවන් පිරිවරා මියුලු නුවරට නික්මුණාහු, නැවැතැ තමන් ගේ නුවරට මැ නැඟි ගිය හ” යි යසුන් එවු හ. බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේ ද ඒ පුරුෂයනට “මෙ තැන් පටන් කොට රජ්ජුරුවන් කරන ක්රි යාවක් දැනැ එවන්නේ යැ”යි කියා නැවැත හසුන් යැවූ සේකැ.


5. බ්රනහ්මදත්ත රජ්ජුරුවො ද කේවට්ටයන් හා සමඟ “විෂ මිශ්ර සුරා පානය අනුභව කරවා රජ දරුවන් මැරීම් සංඛ්යාජත ඒ කටයුත්ත දැන් කරම්හ”යි මන්ත්ර ණය කොටර, “අපි ජය පානය බොම්හ”යිකියා, “මඟුල් උයන නඳුන් උයනක් සේ සරසා, දහස් ගණන් කුඩම්වලැ රා පුරා තබ්බා, අනෙක් ප්ර කාර මසවුළු ඒ ඒ ස්ථානයෙහි වඵන් පුරා රැස් කොටැ තබව”යි අමාත්ය යනට විධාන කළ හ.එ පවත් පණ්ඩිතයන් වහන්සේට අන්තස්සර පුරුෂයෝ කියා යැවු හ. ඔහු වනාහි විෂ යොදා රජ්ජුරුවන් මරනු කැමැති නියාව නොදනිති, මහ බෝසතාණන් වහන්සේ වනාහි ගිරා පොතකයන් අතින් ඇසු බැවින් දන්නා සේකැ. එ සේ හෙයින් උන් වහන්සේ ගේ අන්තස්සරයනට, “ජය පානය බොන දවස් නියම කොටැ කියා එවවු” යැයි නැවැතැ හසුන් යැවු සේක. ඒ යොධයෝ වදාළ ලෙසැ මැ දවස් නියම කොටැ යැවූ හ.


6. ඒ අසා පණ්ඩිතයන් වහන්සේ, “මා බඳු පණ්ඩිත කෙනෙකුන් ජිවත් වැ හින්දැ දිමැ මෙතෙක් රජ දරුවන් මියැ යාම යුක්ත නොවන්නේ යැ. උනට මා පිටුවහල් වුව මැනැවැ”යි සිතා, තමන්වහන්සේ හා එක දවසැ උපන් යොධයන් දහස බණවා, “සබඳිනි, චූලනී බ්රේහ්මදත්ත රජ්ජුරුවෝ උයන සරහවා, එක් සියයක් රජ දරුවන් පිරිවරා, සුරා පානය අනුභව කරනු කැමැත්තෝ ල. තෙපි ඔබ ගොස් රජ්ජුරුවනට අසුන් පනවා ලු කලැ කිසි කෙනෙකුන් නො හිඳිනා තුරු මැ චූලනී බ්රටහ්මදත්ත රජ්ජුරුවන් හිඳිනට පැන වූ අස්නට ඉක්බිති පැනැවූ මා ඇඟි අස්නක්, ‘අප ගේ රජ්ජුරුවනටයැ’යි ගෙනැ, ඒ රජ දරුවන් ගේ සේනාව විසින්, “තෙපි කවරුන් ගේ සේනාදැ”යි කී කලැ “වේදේහ රජ්ජුරුවන්ගේ සේනා වම්හ”යි කියව. “කිමෙක් ද, ඇපි සත් හවුරුදු සත් මස් සත් දවසක් මුළුල්ලෙහි දඹදිවැ රාජ්යය ගන්නමෝ එක දවසකුත් වේදේහ රජ්ජුරු කෙනෙකුන් නුදුටම් හ. වේදේහ රජ්ජුරුවෝ නම් කවරහු ද? යව උනට වුවමනා වී නම් කෙළවරැ අස්නක් ගනුව”යි තොප හා සමඟ කලහ කරන්නාහ. තෙපි, “බ්රසහ්මදත්ත රජ්ජුරුවන් විනා අපගේ රජ්ජුරුවනට වැඩි තරම් කෙනෙක් නැතැ”යි කලහ වඩා ගෙනැ, අප ගේ රජ්ජුරුවනට අස්න පමණකුත් නො ලබන්නමෝ දැන් තොප රාත් පියැ නො දෙම් හ’යි, මස් අවුළු ආදියත් කෑ නො දෙම් හ’යි වාසි බෙණෙමින් සිංහ නාද ඇසු මුව පොල්ලන් පරිද්දෙන් තොප ගේ අභීත ශබිදයෙන් මැ උන් භය ගන්වා, යමුගුරු බා ලා සියලු රා මස් පිරෑ සැළවල් බිදැ තු තු කොටැ පියා වහා රා මස් අවුළු විසුරුවා නො කෑ හැකි පරිද්දෙන් කොටැ, දිවිමෙන් ගොස් සේනා මධ්යළයට වැදැ ශක්රි පුරයට වන් අසුර භටයන් පරිද්දෙන් මහත් අරගල කොටැ, අපි මියුලු නුවරැ මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් ගේ යෝධයම් හ. පිළාවන් වි නම් අප අල්ලා ගනුව” යි තොප ගිය බව හඟවා එව’ යි කියා යොධයන් දහස යැවු සේකැ.


7. ඒ යෝධයෝත් බොධි සත්ත්වයන් වහන්සේ වදාළ බස් මුඳුනින් පිළිගෙනැ, වැඳැ සමු ගෙනැ දුනු-මුගුරු-අඩයටි-පත්කොහොල්-පාරා වළලු යැ’යි යන පඤ්චායුධ සන්නද්ධ වැ, උතුරු පසල් දනවුවැ නුවරට ගොස්, නඳුන් උයන මෙන් සරහන ලද උයනට වැදැ, නඟන ලද දළ පුඬු සේ සත් ඇති එක් සියයක් රාජාසන ආදි වු පිළිවෙළ කොටැ කබන ලද ශ්රිස නිභූතීන් දැකැ, මහ බෝසතාණන් වහන්සේ විසින් වදාරණ ලද ක්ර මයෙක් මැ සියල්ල කොටැ, සෙනා මධ්යොයට වැදැ බොහෝ දෙන ක්ෂොභ කොටැ, තමන් ගේ මියුලු නුවරට පලා ගිය හ.

"https://si.wikibooks.org/w/index.php?title=උම්මග්ග_ජාතකය-v&oldid=4760" වෙතින් සම්ප්‍රවේශනය කෙරිණි